อัลอัซมะอีย์กับอาหรับชนบท

        ท่านอัลอัซมะอีย์ ได้กล่าวว่า : มีอยู่วันหนึ่งฉันได้อ่านอายะห์ที่ว่า : “และชายที่ลักขโมยและหญิงที่ลักขโมย” (ซูเราะห์ อัลมาอิดะห์ 38) และข้าง ๆ ฉันนั้นมีชาวอาหรับชนบทอยู่คนหนึ่ง ในช่วงท้ายของอายะห์นี้ ฉันได้อ่านว่า (และอัลลอฮทรงอภัยยิ่งทรงเมตตายิ่ง) อันเนื่องจากลืมชาวอาหรับผู้นั้นจึงกล่าวว่า : ประโยคนี้เป็นคำพูดของผู้ใด? ฉันจึงตอบว่า : คำดำรัสของพระผู้เป็นเจ้านะซิ! ชาวอาหรับจึงกล่าวว่า : นี่มิใช่คำดำรัสของพระผู้เป็นเจ้าดอก ไหนท่านลองอ่านทวนใหม่ซิ! ฉันก็อ่านทวนใหม่และนึกขึ้นได้และอ่านว่า : (และอัลลอฮนั้นทรงเกียรติยิ่งทรงวิทยปัญญายิ่ง) ชาวอาหรับผู้นั้นจึงกล่าวว่า : ใช่แล้วนี่แหละคือพระดำรัสของพระผู้เป็นเจ้า

        ฉันเลยถามเขาว่า : นี่ท่านอ่านอัลกุรอาน (หมายถึงท่องจำ) ด้วยหรือ? เขาตอบว่า : ไม่! ฉันจึงถามว่า : ถ้าเช่นนั้น ท่านไปรู้มาจากไหนว่าฉันอ่านอายะห์นี้ผิดน่ะ? ชาวอาหรับชนบทจึงตอบว่า : โอ้ท่านผู้นี้! พระผู้เป็นเจ้า ทรงเกียรติยิ่ง พระองค์จึงทรงตัดสิน แล้วก็ตัด (มือของผู้ลักขโมย) และถ้าหากพระองค์ทรงอภัยให้และทรงเมตตาแล้วไซร้ พระองค์ย่อมไม่ทรงตัด (มือของผู้ลักขโมยไป) เป็นแน่แท้”

        (คัดจาก ซอฟวะห์ อัตตะฟาซีร 1/342 อ้างจากตัฟซีร ซฺาดุ้ลมุซีร ของท่านอิบนุอัลเญาซีย์ 2/354)


Default image
อาลี เสือสมิง